STATEMENT RFID

RFID wordt dagelijks gebruikt in vele toepassingen.
Op logistiek gebied vind ik het handige toepassing. Maar in vele toepassingen is de techniek niet zichtbaar en is de informatie niet te beheren. Hierdoor komt het “privacy kwetsie “in het geding.
De tags worden vaak goed verstopt in de producten. Een goed voorbeeld is het Wallmarkt verhaal met de wel bekende Gilette scheermesjes.
Het is aanwezig in vele producten. De vraag is of de consument op de hoogte is van de aanwezigheid van de tags.
Tegenwoordig kunnen de tags op afstand worden gelezen zonder dat je er weet van hebt. Door de snelle ontwikkeling in de toekomst word de afstand die wordt overbrug steeds groter. Dit betekend dat de mensen die RFID gebruiken meer macht en controle krijgen.
Je zou elk moment van de dag kunnen worden gemonitiord. Ook het klonen van RFID is relatief eenvoudig. Aangezien de tag ook wordt gebruikt bij indentificatie en bankpassen, kan je jezelf afvragen hoe veilig de tags zijn.
Wil je uberhaupt wel een bankpas met een tag. De keus krijgt de consument niet.
Helaas is de de overheid gevoelig voor het gebruik van nieuwe technieken zoals de RFID. Ze zien eerder oplossingen dan problemen. De ov-chip kaart is hier een goed voorbeeld van. De ov-chip werd al snel gehacked door een student uit Duitsland.
Mijn statement: Gebruik de RFID chip niet voor beveiligingstoepassingen, indentificatie en betalingsverkeer.
Dat wilt niet zeggen dat ik een tegenstander ben van RFID. Het is een mooie techniek en ik zou het meer terug willen zien in de design en de kunstwereld.

Ook binnen de advertising zou het kunnen worden gebruikt. Voorbeeld een kaart waarmee je bepaalde abri’s kan besturen.
De toepassingen in de creatieve sector zijn eindeloos. Je onttrekt de RFID ook uit de privacy sferen. De toekomst van RFID ligt in het combineren van techniek en kunst. Creatieve mensen denken niet in praktische toepassingen maar hebben idealen, visies ,dromen enz.
Wat gebeurt er als meer kunstenaars aan de slag zouden gaan met deze techniek? Misschien gaat het zover dat de RFID verder wordt ontwikkeld mede dankzij de inspiratie vanuit de kunst en design wereld.
In plaats dat wij ons bezig houden met het steeds beter beveiligen van de tags. Zouden we eerder onze energie in de creatieve uitingen moeten steken, die worden aangestuurd met RFID. Het maakt ook niet uit als mensen die RFID toepassingen gaan hacken, want de toepassingen zijn anders.
Het ideaalbeeld is als wij zelf konden bepalen wat voor informatie we wilden vrijgeven. Er een gebruiksvriendelijke interface bestond, zodat de massa aan de slag kan gaan met RFID.
Wij worden nu gedwongen om een paspoort of de bankpas te gebruiken. Dat zijn belangrijke zaken die eenvoudig zijn te hacken en de gegevens mogen niet in verkeerde handen vallen. Helaas kunnen we concluderen dat RFID tags niet hackproof zijn. Mijn statement: gebruik de RFID voor creatieve projecten en haal het weg uit de privacy/beveiligingsfeer.